Het grootste gedeelte van de Friese honden ( de Stabij- en Wetterhounen) leven buiten Friesland. Vroeger waren er drie Friese hondenrassen maar één ervan is inmiddels uitgestorven; de Friese windhond. Ook de stabij- en Wetterhoun zouden reeds zijn uitgestorven als niet in de moeilijke jaren ’40-’45 een aantal Friezen zich beijverd hadden om beide rassen in oude glorie te herstellen.

Over de oorsprong van de Friese hondenrassen is weinig bekend. Het boek van de heer Wiebe Dooper  “De Fryske Hûnen” geeft een goed beeld. In goede bibliotheken is dit boek te vinden, of te bestellen bij de webwinkel www.nvsw.nl

Ook is er een boek speciaal over de Wetterhoun, ook die is te bestellen in de webwinkel van www.nvsw.nl

De Wetterhoun is een uniek ras en met geen enkel ander ras te vergelijken. Er is geen enkel ras bekend met zowel de typische krulvacht, als het forse hoofd met een ietwat grimmige uitdrukking en de spiraalstaart.

Wetterhounen werden gebruikt voor de jacht op de otter en de bunzing, maar ook als erf- en waakhond. De honden gedijen het best in een landelijke omgeving waar ze min of meer hun gang kunnen gaan.

De Wetterhoun is een werkhond en werd dan ook voor alles en nog wat gebruikt.: zij moesten jagen, opjagen, eventueel doden en apporteren, maar ook allerlei werkzaamheden zoals: waken, de kar trekken, ratten, muizen en mollen vangen. Deze veelzijdigheid heeft er voor gezorgd dat er  heden ten dage nog steeds veel mensen zijn de hond op waarde weten te schatten.
________________________________________________________

Een gedicht of een liedje uit 1922    (dichter onbekend)

De Wetterhoun (of de broek van de koddebeire)

Die Douwe,dat was zoo'n vrolijke kwant,
hij was gek op die Friesche blondjes.
Hij trok met de buks door het Friesche land
en kneep in hun malsche kontjes.
Maar waar hij was of waar hij stond,
daar volgde zijn trouwe wetterhond

En kwam die Douwe bij dikke Sien,
dan most-ie effe kouten.
Dan zoende-n-ie d'r wel een keer of tien
en kneep ie d'r in d'r bouten
en op het achtererf daar stond,
 neus in de wind, de stoere wetterhond.

En Douwe die kwam ook steeds bij Trien,
ook daar haalde hij  zijn gerief
en bij blonde Femke van Boer Martien,
Ook Femke, dat was er zijn lief,
maar steeds op de op den achtergrond,
zat zijn brave, trouwe wetterhond

Laat ie nou juist bij Femke, dat wijf,
overdag in de bedstee liggen,
allebei geen draad aan het lijf.
Zoo bloot als twee jonge biggen.
Met.. komt die boer en kijkt in het rond
en dààr staat die grommende wetterhond

En met ziet de boer die groene broek
met die groenen jachtbretellen,
of hij grijpt ernaar met een wilde vloek
Maar voor ik het kan vertellen
is daar die gretige hapklare mond
van die grimmigen ,duivelschen wetterhond.

De boer trok vol woede de vork uit het hooi,
maar de hond, die was al verdwenen;
die bracht er die broek, nog net in de plooi,
naar het huisje van Douwe van Henen
en alle vrouwen daar in het rond,
gilden:"Da's Douwes z'n broek met z'n hond."

Een tiental meter er achteraan
tot vreugde van alle mensen
daar holde een vrouw en daar holde een man
Met spiernakende bloote pensen
en die boer holde mee en stak menige wond
in Femke de billen en Douwe z'n kont.

Toen kwam de optocht bij Douwe z'n huis
daar kroop Douwe achter z'n vrouw.
Daarachter kroop Femke, zo stil als een muis
De boer die gaf een stevige douw
maar daar sprong naar voren die woedende hond
die smakte den boer met zijn vork op den grond.

Daar lag de boer weerloos vlak onder dat beest,
met die tanden zo akelig dichtbij.
Boer Martien gaf zich over en vroeg heel bedeesd
Ze vetrokken toen samen,'t gelaat naar den grond
en achter hen gromde de wetterhond

Douwe kreeg toen nog een moeilijk moment
en sloeg zijn vrouw haar wellustigen vent
op zijn bast met den beerenstok
en Douwe trekt nog steeds in het polderland rond,
maar is nu zo trouw als zijn brave wetterhond

                          ***********